Wydawnictwo
Kliknij, aby przejść do Wydawnictwa

Torunia przestrzeń wspólna: wielokulturowe miasto z cezurą i bez cezury 1920 roku

red. Katarzyna Kluczwajd, red. Michał Pszczólkowski

STOWARZYSZENIE HISTORYKÓW SZTUKI, 2020
Stron: 256
Dział:
ISBN: 9788395315596
 
 
 

 

"Torunia przestrzeń wspólna: wielokulturowe miasto z cezurą i bez cezury 1920 roku". To 10. tom cieszącej się wielkim zainteresowaniem serii wydawniczej towarzyszącej konferencjom z cyklu "Zabytki toruńskie młodszego pokolenia".

Ze wstępu Katarzyny Kluczwajd: W tym tomie kładziemy akcent na ciągłość kulturowego dziedzictwa, na fakt, iż cezury dat wielkich wydarzeń ważniejsze są w kategoriach historii politycznej i państwowej, aniżeli w odniesieniu do zwykłej codzienności wielonarodowych / wielokulturowych społeczności. Staramy się pokazać, że dziedzictwo jest zasobem społecznym, że to pojęcie niezwykle pojemne, które ewoluuje: wyobrażenia na temat przeszłości własnej to pamięć + wybór + tożsamość. To także konstrukcja społeczna – odpowiedź na aktualne wartości i cele wspólnoty, prowadząca do REinterpretacji historii. Owa reinterpretacja stanowi nowy sposób postrzegania przeszłości, użycia historii i tradycji, w miejsce odchodzących już wielkich narracji historycznych. Dziedzictwo może mieć wielką moc sprawczą: określa, kim jesteśmy, jakie są granice wspólnoty – przynależności do niej lub wykluczenia.

Z recenzji prof. Jerzego Dygdały: Artykuł Katarzyny Kluczwajd Toruński Łuk Cäsara – Ulatowskiego – Tłoczka czyli nowa Brama Bydgoska jako przykład tego, co dzieli, na to, co łączy jest niewątpliwie najbardziej interesującą, wręcz rewelacyjną, pozycją w tym tomie. Oparty na własnych badaniach źródłowych autorki przynosi zupełnie nową faktografię, dając przy tym odmienną interpretację faktów pozornie dobrze znanych. Można tylko zachęcić autorkę do ujęcia tego tematu w szerszej formie monografii, co zresztą zapowiada w recenzowanym tekście. Mogę tylko przekornie dodać, że może szkoda, iż nie został zrealizowany awangardowy projekt Kazimierza Ulatowskiego z 1932 r. wyburzenia kamienic przy ul. Piekary i wzniesienia tam modernistycznego wieżowca z tarasem widokowym, gdyż Toruń znalazłby się wtedy we wszystkich podręcznikach historii architektury i sztuki XX wieku.