Wydawnictwo
Kliknij, aby przejść do Wydawnictwa

Teatr w Słupsku. Przedstawienia

Sobiecka Anna red. , ,

Wydawnictwo: Wydawnictwo Naukowe Akademii Pomorskiej , 2014
Stron: 240
Dział:
ISBN/ISSN: 8374672290

 

Autor: Sobiecka Anna red. , ,

Wydawnictwo: Wydawnictwo Naukowe Akademii Pomorskiej , 2014

Dział:

Stron: 240

ISBN/ISSN: 8374672290

Monografia Teatr w Słupsku. Przedstawienia składa się z dwóch części.
Pierwsza – Przedstawienia i konteksty – przybliża konkretne wydarzenia teatralne,
premiery i ich okoliczności, jak również twórców związanych ze
słupską sceną (Macieja Prusa, Waldemara Śmigasiewicza, Ireny Jun, Tadeusza Łomnickiego) oraz zespoły teatralne mieszczące się w nurcie teatru
osobnego (Teatr Rondo i studencki Teatr KontemPlujący). Druga – Przedstawienia
w wywiadach, wspomnieniach, recenzjach – stanowi próbę komentarza
i zarazem uzupełnienia informacji o słupskich wydarzeniach teatralnych
w postaci wywiadów oraz wspomnień Stanisława Miedziewskiego, Antoniego
Franczaka, Małgorzaty Kamińskiej-Sobczyk i Aliny Skiepko-Gielniewskiej.
Pracę zamyka wybór recenzji teatralnych, które w znacznej mierze zaważyły
na recepcji krytycznej słupskich przedstawień, oraz fragmenty
Dziennika teatralnego Daniela Kalinowskiego.
Pierwszą część pracy otwierają dwa teksty poświęcone tej samej realizacji
Edwarda II Christophera Marlowe’a w reżyserii Macieja Prusa autorstwa Justyny
Kozłowskiej oraz Agaty Brzóski. Słupsko-koszalińskie przedstawienie
Bałtyckiego Teatru Dramatycznego im. Juliusza Słowackiego z 1969 roku autorki
umieszczają w kontekście kolejnych przedstawień w dorobku reżyserskim
Macieja Prusa – jego fascynacji teatrem okrucieństwa (Justyna Kozłowska)
oraz dramatem elżbietańskim, które zaowocowało wystawieniem najpierw
sztuki Christophera Marlowe’a, później cyklu realizacji dramatów
Williama Szekspira (Agata Brzóska). Artykuł Jacka Mikołajczyka przybliża
okoliczności powstania w Słupsku instytucjonalnego teatru muzycznego
(1976) oraz konteksty powołania do życia nowoczesnej koncepcji teatru muzycznego
w mieście o dość specyficznej lokalizacji geograficznej. Losy Państwowego
Teatru Muzycznego w Słupsku nie zapisały się zbyt długą historią
w dziejach placówek o podobnym profilu w Polsce, choć przyniosły
przedstawienie na miarę jednej z najciekawszych realizacji w historii słupskiego
teatru. Postulowany przez ówczesnych krytyków model teatru muzycznego
otrzymał swoją szansę i w wymiarze lokalnym zaowocował realizacją
Operetki Witolda Gombrowicza w inscenizacji Macieja Prusa (1977).
Przedstawienie zostało opisane przez Jana Ciechowicza, nie po raz pierwszy
zresztą, gdyż autor był jednym z recenzentów i premierowej Operetki, i teatru
muzycznego w Słupsku. Koleje spojrzenie na realizację dramatu Gombrowicza
Jan Ciechowicz wzbogacił o kontekst wcześniejszych polskich realizacji
dramatu w reżyserii Kazimierza Dejmka, Józefa Grudy i Kazimierza
Brauna. Równie ciekawie prezentowały się na słupskiej scenie dwa „Gombrowicze”
Waldemara Śmigasiewicza opisane przez M. Jarmułowicz. Gombrowiczowskie
inscenizacje Ślubu (2004) oraz Ferdydurke (2006) na scenie
Nowego Teatru w Słupsku, zdaniem M. Jarmułowicz, miały być typową
„lokomotywą sukcesu” dla peryferyjnej sceny autorstwa Waldemara Śmigasiewicza.
Dwa kolejne teksty prezentują dokonania instytucji oraz zespołów
teatralnych mieszczących się w nurcie teatru osobnego. Jolanta Betkowska
przybliża nietypowe „spotkanie w Becketcie”, tj. realizacje monodramów
w wykonaniu Ireny Jun oraz Tadeusza Łomnickiego na scenie słupskiego
Teatru Rondo (Nie ja, Kołysanka i Ostatnia taśma), zaś Agnieszka Bednarek
opisuje przedstawienia studenckiego Teatru KontemPlującego, mieszczące
się w nurcie – słusznie nazwanym przez nią – „teatralnym esejem” (Gaz, Cogito
Incognito i Biała noc).
Druga część pracy, Przedstawienia w wywiadach, wspomnieniach, recenzjach,
stawia sobie za cel dopełnienie informacji o słupskich wydarzeniach teatralnych.
Prezentuje wywiady i wspomnienia Stanisława Miedziewskiego oraz
Antoniego Franczaka, twórców związanych z Teatrem Rondo, autorstwa
Jolanty Krawczykiewicz. Autorka i jej rozmówcy przybliżają okoliczności
powstawania zarówno przedstawień plenerowych, jak i samej koncepcji teatru
napowietrznego, wydarzeń towarzyszących Słupskiej Scenie Monodramu
Teatru Rondo, a także odbywających się w Słupsku cyklicznie festiwali
i przeglądów teatralnych. W wywiadach z Małgorzatą Kamińską-
-Sobczyk i Aliną Skiepko-Gielniewską Tatiana Skumiał prezentuje z kolei dokonania
Państwowego Teatru Lalki „Tęcza” w Słupsku. Na przykładzie przedstawień
adresowanych do dziecięcego odbiorcy, tj. Złotego serca w opracowaniu
inscenizacyjnym i reżyserii Małgorzaty Kamińskiej-Sobczyk (2001) oraz
Tygrysa Pietrka w reżyserii Aliny Skiepko-Gielniewskiej (2012), autorka ukazuje
nie tylko specyfikę pracy w teatrze lalkowym, ale także pośrednio problemy
współczesnego teatru lakowego w Polsce. Po wywiadach umieszczono
(opatrzony stosownym komentarzem merytorycznym) wybór recenzji teatralnych,
m.in: Operetki Macieja Prusa (1977), dwóch wersji Hamletów Marka
Grzesińskiego (1981), Jana Macieja Karola Wścieklicy Prusa (1969) i Jacka
Bunscha (2012) oraz krytycznych komentarzy do najnowszych przedstawień
Nowego Teatru im. Witkacego w Słupsku, np. Dziadów w reżyserii Stanisława
Miedziewskiego, Galaktyki Szekspira Marcina Grota (w jego reżyserii)
oraz Romanki Jacka Chmielnika w reżyserii Edwarda Żentary. Wybór recenzji
wieńczy krytyczny dwugłos, obejmujący omówienie Szczęśliwego dnia
w reżyserii Andrzeja Chichłowskiego (2007), któremu to przedstawieniu
przypadła niechlubna etykieta „towaru teatropodobnego” (określenie Andrzeja
Lisa). Zaprezentowane w pracy recenzje w znacznej mierze zaważyły
nie tylko na krytycznej recepcji słupskich osiągnięć teatralnych w prasie
i świadomości ogólnopolskiej, ale stanowią zarazem element nierozerwalnie
związany z dziejami lokalnego teatru.
Część drugą monografii zamykają fragmenty Dziennika teatralnego aktora-
-amatora Daniela Kalinowskiego oraz wybór materiałów ikonograficznych,
które udało się zgromadzić wokół premiery Cyrku Oklahoma, przedstawienia
powstałego na przełomie 2002 i 2003 roku na podstawie scenariusza według
Ameryki Franza Kafki. Autorskie, subiektywne komentarze Daniela Kalinowskiego
oraz zaprezentowana ikonografia wydają się tym bardziej wartościowe,
iż przybliżają teatralne okoliczności poprzedzające reaktywację stałego
teatru zawodowego w Słupsku (2004). Przedstawienia tego nie odnotowują
żadne rejestry ani wykazy teatralnych premier, a pamięć o nim zapewne
będzie trwała tak długo, jak długo żyli będą świadkowie tych wydarzeń.

(Ze Wstępu)